Restauracja na dachu Muzeum Narodowego w Poznaniu

Projekt Claudio Silvestrina

- Nie chciałem robić z tego sensacji - powiedział Wojciech Suchocki, dyrektor Muzeum Narodowego w Poznaniu. - Silvestrin zrobił projekt z własnej inicjatywy i zupełnie za darmo. Kiedyś podczas rozmowy z nim powiedziałem, że w muzeum nie ma miejsca, gdzie można wypić kawę i porozmawiać o sztuce. Po kilkunastu miesiącach miałem gotowy projekt restauracji na biurku!

Silvestrin przyjechał do Polski dwa lata temu, na zaproszenie poznańskiego SARP-u. Wygłosił wtedy odczyt o współczesnej architekturze. Pół roku później jako jedyny obcokrajowiec wziął udział w konkursie na nowy budynek Biblioteki Raczyńskich. Jego projekt został przyjęty przez Jury chłodno, a zwyciężyli JEMS Architekci z Warszawy.

Silvestrin określany 'architektem ciszy', uznawany jest za przedstawiciela minimalizmu w sztuce. 50-letni artysta zajmuje się wzornictwem, architekturą i projektowaniem wnętrz. Do jego najbardziej znanych realizacji należą: Willa Rodziny Neuendorfów na Majorce (1991), House D koło Dublina (2001), Muzeum Sztuki Współczesnej w Turynie (2002) oraz projekty wnętrz do sklepów Giorgio Armaniego i Calvina Kleina. Jest wykładowcą między innymi w Royal Academy of Art w Londynie, Florence School of Architecture i Hamburg School of Architecture. Od 1989 r. prowadzi własną pracownię Claudio Silvestrin Architects w Londynie.

Opis autorski projektu:

Muzeum Narodowe w Poznaniu

Zobacz galerię: Projekt Cladudio Silverstrina

Rozbudowa - oświadczenie intencji

Nowy budynek wyrasta z ziemi ponad dach pochodzącego z lat 70-tych skrzydła Muzeum Narodowego w Poznaniu. Projektowany gmach, wyglądający jak rzeźba, mieści w sobie restaurację i umożliwia dojście do przestrzeni ekspozycyjnej przyszłej galerii, która będzie utworzona w górnej części pierwotnego budynku Muzeum z 1900 r. Konfiguracja nowego gmachu jest odzwierciedleniem współczesnych tendencji architektonicznych i zarazem w klarowny sposób odnosi się do trzech kolejnych okresów budowy Muzeum, a więc lat: 1900, 1976 i 2006.

Projekt ma na celu stworzenie budynku współczesnego i futurystycznego zarazem, będącego wyrazem XXI w., podobnie jak oryginalny gmach Muzeum Narodowego reprezentuje osiągnięcia architektury XIX w., a pierwszy dobudowany gmach Muzeum – wieku XX. W ten sposób wszystkie trzy budynki zdecydowanie nawiązują swą formą do kolejnych okresów, w których powstawały.

Proponowany projekt to monolityczna bryła z brązu wyrastająca z ziemi. Winda przenosi zwiedzających do głównej części pawilonu, mieszczącej restaurację i wewnętrzny łącznik do nowej galerii Muzeum Narodowego.

Kształt budynku ma w sobie coś magicznego, przywodzącego na myśl ducha wynurzającego się z lampy Aladyna. Budynek może wywoływać także skojarzenia z wjazdem na pokład statku kosmicznego, unoszącego nas w nieznane.

Claudio Silvestrin, architekci, luty 2005 r.

Aktualności